سپتامبر سیاه به سلسله حوادثی گفته می شود که به کشتار فلسطینی ها و اخراج آنها از اردن انجامید .
پس از پیروزی فلسطینی ها در نبرد کرامه و از پاییز سال 1968 ، اردن به تدریج مرکز فعالیت فلسطینیان شد . بطوریکه شش هزار چریک فلسطینی و بیش از پانزده هزار جوان عرب با سازمان الفتح در شهر عمان اردن جهت پیشبرد اهداف انتفاضه بایکدیگر همکاری می کردند . از سال 1969 بیشتر عملیات نظامی فلسطینیان علیه نظامیان رژیم صهیونیستی از داخل خاک اردن آغاز می شد . شاه حسین پادشاه اردن در دهم آوریل 1969 ، طرح ده ماده ای خود را علاوه بر پذیرش قطعنامه 242 شورای امنیت مبنی بر برقراری صلح پایدار در منطقه که در آن همه کشور ها دارای حق حیات باشند ، ارایه کرد و حتی آن را به طور مبسوطی گسترش داد . این طرح که در زمینه کشتیرانی در خلیج عقبه و کانال سوئز امتیازی بیشتر از قطعنامه یادشده به رژیم صهیونیستی می داد با واکنش تند فلسطینی ها مواجه شد . پس از عدم پذیرش این طرح از سوی فلسطینی ها ، ارتش اردن در چهارم سپتامبر سال 1970 مقر کمیته مرکزی سازمان آزادی بخش فلسطین را مورد حمله نظامی قرار داد . دلیل این حمله بروز سوء قصد در روز اول سپتامبر همان سال به شاه حسین بود . اما بعد از این تاریخ ، وضعیت وخیم تری شکل گرفت و دولت اردن در روز 16 سپتامبر همان سال با تشکیل یک کابینه نظامی عملا به ساف اعلان جنگ کرد . در همین وضعیت سی تا چهل هزار چریک فلسطینی نیز تحت فرماندهی یاسر عرفات ، وضعیت و آرایش نظامی به خود گرفتند . سرانجام در چنین روزی در سال 1970 ارتش اردن با حمله همه جانبه به مراکز تجمع چریک های فلسطینی در اردن طی ده روز به کشتار فلسطینیان پرداخت . بعد از این واقعه در تاریخ 26 سپتامبر همان سال دولت اردن کابینه نظامی را کنار گذاشت و یک کابینه غیر نظامی به رهبری احمد طوقان تشکیل داد . در جنگ های خونینی که در فاصله هفدهم سپتامبر تا ششم اکتبر همان سال اتفاق افتاد هزاران فلسطینی کشته و مجروح شدند .